بـه همیـن سـادگـی

دانـش آمـوز شـمـاره ۱۳

بـه همیـن سـادگـی

دانـش آمـوز شـمـاره ۱۳

بـه همیـن سـادگـی

شعورم در حـدّ همین نوشـته هاست. کم و زیادش رو به بزرگی خودتون ببخشین. ممنون

نویسندگان

امید به زندگی

دوشنبه, ۲۴ آبان ۱۳۹۵، ۰۱:۳۴ ق.ظ

همکاری داشتیم به اسم آقای "چ" که در زمان همکاریمون نزدیک 70 سال سن داشت.

چندماهی با هم توی یک اتاق بودیم. تمام پرسنل کارخونه ایشون رو مثل پدر دوست داشتن.

بسیار مهربون و با شخصیت بود.

.

یه روز وارد اتاق شدم. دیدم پای تلفن مثل یه بچه داره گریه میکنه.

گفتم چی شده؟

گفت داییم مرد!

پرسیدم مرحوم چندسالش بود؟

گفت 102 سال!!

:-(

.

یه بارهم داشت برام از برنامه ریزی آینده ش میگفت که تا 5 سال بعد(!) گرین کارتش درست میشه و واسه همیشه میره بلاد کفر و فسق و فجور .

البته این قضیه مال حدود 10 سال قبله.

امید به زندگی ای که این خدابیامرز داشت رو من تو اون سن و سال به خواب شب نمی دیدم.

(البته ایشون حدود 3 سال پیش در همین مملکت و در خواب به رحمت خدا رفت)

.

امروز شنیدم که "رابرت ردفورد" در سن 80 سالگی اعلام کرده که قصد داره به زودی بازنشست بشه.

اونم نه بازنشسته به سبک ما ایرانیها.

بلکه گفته میخواد خودشو از بازیگری بازنشسته کنه تا وقت بیشتری واسه کارگردانی داشته باشه!

.

نمیدونم این آمریکاییهای بی شرف(!) چرا اینقدر عمر میکنن.

جرج بوش پدر 92 سالشه و از الانِ من سالمتر و قبراق تره. تا حدی که احتمال میدم برای جانشینی ترامپ در دور آینده داره خودشو آماده میکنه!

جیمی کارتر هم که به جای خود.

.

اونوقت من از الان چرتکه برداشتم و دارم حساب کتاب نماز روزه های عقب مونده مو انجام میدم!

.

خلاصه غرض از مزاحمت فقط این بود که عرض کنم:

این امید به زندگی همه تون از پهنا تو حلقم!

 

پ.ن) البته قبلا هم عرض کردم که معتقدم زنده بودن در این دنیا چندان آپشن دندون گیری بحساب نمیاد و بین زندگی و زنده بودن تفاوت از زمین تا آسمونه

۹۵/۰۸/۲۴
سعید یگانه