بـه همیـن سـادگـی

دانـش آمـوز شـمـاره ۱۳

بـه همیـن سـادگـی

دانـش آمـوز شـمـاره ۱۳

بـه همیـن سـادگـی

شعورم در حـدّ همین نوشـته هاست. کم و زیادش رو به بزرگی خودتون ببخشین. ممنون

نویسندگان

25 ساله هایی که می میرند

چهارشنبه, ۲۰ آبان ۱۳۹۴، ۱۲:۵۳ ق.ظ

برای شنیدن جملات (یا دقیق تر عرض کنم: خزعبلات) تکراری زیر نیازی نیست راه دوری بریم. فقط کافیه متولد و بزرگ شدۀ کشور عزیزمون ایران باشیم:

.

پسرم! دخترم! درس بخون تا واسه خودت کسی بشی. تا آیندۀ خوبی پیدا کنی و ...

.

البته شخصاً نفهمیدم که پارامترهای مورد نیاز برای کسی شدن چیه.

اگه شما به این کشف بزرگ نائل شدین ممنون میشم بهم اطلاع بدین.

.

بطورکلی در زمان تحصیل ما در محیط مدارس (حدود 3 دهه قبل) دانش آموزان از دو حالت استاندارد و تعریف شده خارج نبودن:

یا درسخون

یا حمال!

(و معمولاً مورد سومی وجود نداشت)

.

به عبارت دیگه در مدل ذهنی حقارت بار والدین و دست اندرکاران آموزش کشورمون فقط یک مدل به نام تحصیل و درس خوندن وجود داشت و در بهترین حالت سعی بر این بود که:

آینده سازان کشورمون صرفاً جویای علم باشن نه طالب معرفت و  نه دارای درک و شعور !

.

اما به نظر میرسه امروز که حاصل و نتیجه و خروجی این نوع تفکر پوسیده و متعفّن رو در فرهنگ و رفتار افراد جامعه که چرخهای اقتصاد، سیاست و فرهنگ کشورمون رو می چرخونن می بینم (و قطعاً شما بهتر از بنده می بینین) باید کمی در این مدل ذهنی پوسیده تجدیدنظر کنیم.

اتفاقاً بخش عظیمی از دزدی ها، اختلاس ها، چپاول ها، طلاق های ثبت شده و ثبت نشده و دهها ناهنجاری مختلف، به دستان توانمند(!) افرادی انجام میشه که تحصیلات بالایی هم دارن.

.

واقعاً چرا؟

شاید بشه اینطور گفت که یکی از مهمترین علل مشکلات فرهنگی و رفتاری ما مردم، به اونجایی برمی گرده که والدین، به صورتی کاملاً ناخواسته طول عمر فرزندانشون رو نهایتاً 25 سال دیدن! و نه بیشتر

همه ش گفتن درس بخون. اما هیچوقت نگفتن که بعد از اتمام تحصیلات چه خاکی به سرت کن!

.

چه پدرهایی که در هر محفلی با افتخار گفتن:

من حاضرم شلوارمو بفروشم تا بچه م تحصیلکرده بشه.

چه مادرهایی که حاضر بودن (و هستن) به قول خودشون کارگری کنن تا بچه شون تحصیل کنه

پدر و مادر عزیز:

اگه هنوز هم فکر می کنین که خوشبختی فرزندتون فقط با درس خوندن و گرفتن لیسانس و فوق لیسانس حاصل میشه (یعنی نهایتاً 25 سالگی) لطفاً به جای کارگری و فروختن شلوار به این فکر کنین که برای بعد از 25 سالگیشون چه کاری کردین؟ یعنی زمان ورود برای زندگی در جامعه

البته این کارهایی که عرض میکنم نیاز به فداکاری هم نداره.

.

پدر عزیز و مادر محترمی که نگران از دیرشدن ساعت آبمیوۀ فرزند 80 کیلویی(!) خود، آشفته و پریشان حال جلوی در آموزشگاه زبان یا موسیقی، باعث ترافیک و مزاحمت حقوق شهروندی افراد دیگه شدی.

بله با شما هستم.

خودت فکر می کنی در آینده چه چیزی از جنس فرهنگ داری که بتونی به فرزندت هدیه بدی؟!

قطعاً هیچ

 .

قرار نیست همه تحصیلکرده باشن.

قرار نیست (و اصلاً هم خوب نیست) که همه نابغه علمی و هنری باشن

اما چقدر خوبه که همه دارای شعور و انسانیت باشن (حالا با هر درجه تحصیلی)

شاید بهتر باشه که فرزندمون دیپلم باشه اما چیزهای دیگه ای رو بفهمه

بفهمه که قرار نیست بعد از ازدواج زندگی دختر مردم (یا پسر مردم) رو به فنا بکشه

بفهمه  که قرار نیست برای به دست آوردن خواسته هاش تبدیل به انگل اجتماع بشه

و اگه تحصیلکرده هم شد:

بفهمه که حتی اگه پزشک شد، بازهم اجازه اینو نداره که توی غذای خانواده ش قرص برنج بریزه!

بفهمه که اگه فوق لیسانس گرفت و مجموعه ای تاسیس کرد و اسماً مدیر شد و چند پرسنل داشت، بازهم حق نداره بابت خواسته های حیوانیش حقوق منشی رو چند ماه عقب بندازه!

بفهمه که اگه به موقعیتی رسید و وزیر و وکیل و رئیس جمهور شد، این دارایی و ثروتی که دستشه امانته نه ارث پدرش.

.

ای کاش به جای گرفتن معلم خصوصی و به زور فرو کردن ب.م.م و ک.م.م در ذهن بچه ها تلاش کنیم تا مفاهیمی مثل امانتداری، انسانیت، ایثار، نوعدوستی، وفای به عهد، پاک دستی، پاک چشمی و اینها رو در ذهنشون حک کنیم.

می ترسم از روزی که فرزندانمون با شنیدن کلمه ایثار فکرشون به سمت یک خیابون در بزرگراه جلال بره و با شنیدن واژه تواضع، سردرِ آجیل فروشی خیابون ولیعصر تنها معنا و مترادفی باشه که به ذهنشون برسه.

.

.

ای کاش به جای اینکه فقط برای قبل از 25 سالگی نسل فردا نگران باشیم کمی هم به فکر کیفیت اصلی زندگی اونها یعنی بعد از 25 سالگی باشیم.

.

و درنهایت، بنجامین فرانکلین چه زیبا گفت:

بسیاری از مردم در سن 25 سالگی میمیرند ولی تا 75 سالگی به خاک سپرده نمی شوند.

۹۴/۰۸/۲۰
سعید یگانه